پوچ در پوچ

 

دوباره به ته خط رسیدم.

بازم اینقدر دوروبرم رو شلوغ و خودم رو از هرچیز اشباع کردم تا به ته خطی رسیدم که فقط یه سوال مسموم تو ذهنم نقش بست.

 

" ......... که چی بشه؟؟ "

سوال بی جوابی که وقتی به ته خط زندگیم میرسم که همون پوچیه مفرطه ، نمیتونم با جوابای مسخره ی همیشگی حلش کنم.

 

-         اصلا کار میکنی ......... که چی بشه؟؟       (نمیدونم)

-     اومدی تهرون ......... که چی بشه؟؟  (گفتم شهرنشینی یعنی بافرهنگی! ... که صد البته غلط کردم ... دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر .... )

-         داری کارتو عوض میکنی ......... که چی بشه؟؟     (به خودم مربوطه)

-    ساز میزنی .... آواز میخونی .... ردیف کار می کنی ......... که چی بشه؟؟(تازه کلی پیشرفت کردم .... صدا از بوق پیکان جوانان به پژو آردی ارتقا پیدا کرده!)

-          مربی شدی ......... که چی بشه؟؟     (توهم  ورزشکاری .... خامی و جوانی و جاهلی)

-         وبلاگ ساختی ......... که چی بشه؟؟(توهم  نویسندگی)

-          اصلا مینویسی ......... که چی بشه؟؟(از جامعه ی نویسندگان شرمنده ام)

-         چرا زنده ام ؟ چرا راه میرم ... نفس می کشم؟         (.................)   

-    چرا برام مثل قبل نیستی؟ چرا وقتی صدات میکنم ، شک دارم به وجودت ، به جنسیتت ، به خودت ؟          (.................)   

-         اصلا چرا صدات نمی کنم؟

-                   (.................)

 

/ 3 نظر / 6 بازدید
روشنک

در خداوند امید و نور هست.در خداوند برکت و شادی هست.

دوست جون

کاش تفسیر جسم از تلاش روح برای یکی شدن پوچی نبود.[قلب]

محدثـه

اینها همه از روزمرگیست و تکرار مداوم و بی معنی آهنگ زندگی و دوری از خود و... گم شدن در خود. و نیز،اپیدمی نسل حاضر (از جمله اینجانب!!) نمیدانم چه می شود کرد یا چگونه می شود کرد...اما باید خواست و جنبید... و زخمه ای بر این ساز زد که تا ابد چنان بنوازد که تا کنون هرگز اینچنین ننواخته است. غرض نام نیک است... باید از ظاهر به عمق رسید. اگر فهمیدی چطور... به من هم بگو... (آخر ته خط هر از چند گاهی با فواصل نزدیک برای من هم تکرار می شود!)[لبخند]